Sprawdź sens swojego snu wśród 150 symboli z księgi z 1901 roku
Natura
Odważne kroczenie pod silny wiatr pokazuje, że oprzesz się pokusie i będziesz dążyć do celów z determinacją. Wiatr niosący cię w pożądanym kierunku sugeruje niespodziewanych sojuszników w pobliżu.
Wiatr dzieli się według tego, z której strony wiał. Wiatr, w który idzie się twarzą, czytano jako porę, gdy siły idą na to, by ustać, a wiatr w plecy — jako czas, gdy pojawia się pomoc. Wirująca trąba to zamęt, w który wciąga bez żadnego kierunku, a sen, w którym ulatuje czapka albo papiery, mówi o czymś, czego nie zdołano zatrzymać. Wiatr, który był cichy i nagle zmienił stronę, wskazuje na chwilę, gdy odwróciło się cudze serce, a wiatr niewidoczny, słyszalny tylko jako gwizd w szparach, — na niepokój, którego twarzy jeszcze nie znamy. Wiatr mówi nie siłą, lecz kierunkiem. Wiatru nie widać i poznaje się go tylko po kołyszących się gałęziach, więc długo nazywano nim siłę, która popycha i zatrzymuje człowieka z zewnątrz. Po przebudzeniu warto zobaczyć, na co idą obecne siły: na to, by ustać w wietrze z naprzeciwka, czy na to, by iść z wiatrem w plecy.
Ten sam symbol u różnych ludzi czyta się inaczej. Pies nie może znaczyć tego samego dla kogoś, kto wyrósł przy psach, i dla kogoś, kto wyrósł w strachu przed nimi. Dlatego ważniejsze od wykładni ze słownika jest to, co ciebie z tym symbolem dotąd łączyło. Dalej idzie uczucie. Po kilku dniach fabuła zwykle się rozsypuje i zostaje tylko jedno: czy było strasznie, czy spokojnie, czy poganiało, czy było żal. To, że we śnie pojawił się wąż, mówi mniej niż to, czy było przy tym strasznie, czy obojętnie. I jeszcze: sen rozbiega się w kilka minut po przebudzeniu, więc nawet jedna linijka zapisana zaraz po otwarciu oczu wyraźnie zmienia to, co zostaje. Nie trzeba porządkować sceny, wystarczy zapisać słowa, które się nasunęły, i nastrój. Tego słownika też lepiej używać nie tak, by wyrwać jedno hasło i czytać je osobno, lecz kładąc je obok uczucia, które zostało, i patrząc, czy się zgadza. Jeśli symboli było kilka, lepiej rozłożyć naraz kilka haseł i poszukać wspólnej nitki. A jeśli się nie zgadza — to po prostu się nie zgadza.
Jeśli ten sam koszmar powtarza się tygodniami, jeśli przy zasypianiu albo budzeniu często nie da się poruszyć, jeśli nocą trzeba budzić się po kilka razy i przez to cały dzień jest ciężko — to nie jest coś, co rozplątuje się sennikiem. Nie znaczy to, że dzieje się coś strasznego; znaczy to, że takie rzeczy nie należą do tych, którym pomaga szukanie symbolu. Jeśli taki stan ciągnie się miesiącami, warto o tym porozmawiać ze specjalistą, który zajmuje się snem. Zapytać można i wtedy, gdy nie ma nic poważnego. Ten słownik jest lekturą dla rozrywki, a nie poradą. Żadne hasło nie mówi tu nic o stanie ciała ani ducha.
Ten spis pochodzi z książki „Ten Thousand Dreams Interpreted”, którą Gustavus Hindman Miller wydał w USA w 1901 roku. To słownik, w którym symbole ustawiono jako hasła, a przy każdym podano krótką wykładnię; prawa autorskie wygasły i dziś jest to domena publiczna dostępna dla wszystkich. Szkielet wykładni pochodzi stąd, a na nowo napisano tylko same zdania, współczesną polszczyzną. O tym, jakim człowiekiem był Miller, potwierdzonych wiadomości jest niewiele, więc tutaj się o tym nie pisze — pewne jest tylko tyle, że ten spis pozostaje zapisem jednej epoki i jednej kultury. W ówczesnych Stanach takie senniki szeroko sprzedawano jako wydawnictwa masowe i ta książka była jednym z nich. Dlatego i wykładnie często przechylają się ku ówczesnym troskom: gospodarstwu, handlowi, zamążpójściu. Dlatego w innych stronach te same symbole czyta się inaczej. W koreańskiej tradycji sen o świni uchodzi za znak dostatku, a sny wróżące poczęcie wydziela się osobno — w tym spisie nie ma tego w ogóle. Rzecz nie w tym, która strona ma rację: lepiej patrzeć na to jak na jeden spis z wyraźnie nazwanym źródłem.
Dopytaj
Tradycyjna symbolika senna, źródło z domeny publicznej z 1901 roku.