Sprawdź sens swojego snu wśród 150 symboli z księgi z 1901 roku
Natura
Śnieg sugeruje raczej pozory kłopotów niż prawdziwe nieszczęście — sprawy mogą wyglądać gorzej niż są. Znalezienie się w śnieżycy wskazuje na rozczarowanie, zwykle związane z czymś długo wyczekiwanym.
W śniegu rozwidleniem jest to, czy przykrył, czy stopniał. Sen, w którym wszystko dokoła jest białe od świeżego śniegu, wskazywał na stan, w którym to, co było pod spodem, na chwilę zniknęło z oczu. Nietknięte pole śniegu to miejsce przed początkiem, a ślady na śniegu czyta się jako to, co zostaje, choćby najbardziej się chowało. Śnieg roztopiony, rozmokły, to chwila, gdy przykryte znów wychodzi na wierzch. Zabłądzić w zamieci i patrzeć przez okno na cicho padający śnieg to rzeczy przeciwne w sensie. Śnieg jest symbolem nie niszczenia, lecz krótkiego przykrycia. Świeży śnieg zaciera drogi i granice, tłumi nawet dźwięki i zatrzymuje człowieka w miejscu, więc przylgnęły do niego razem zakrycie i zatrzymanie. Po przebudzeniu warto zobaczyć, czy coś nie przechodzi teraz pod przykryciem i czy nie odsłoni się dokładnie takie samo, gdy przyjdzie wiosna.
Ten sam symbol u różnych ludzi czyta się inaczej. Pies nie może znaczyć tego samego dla kogoś, kto wyrósł przy psach, i dla kogoś, kto wyrósł w strachu przed nimi. Dlatego ważniejsze od wykładni ze słownika jest to, co ciebie z tym symbolem dotąd łączyło. Dalej idzie uczucie. Po kilku dniach fabuła zwykle się rozsypuje i zostaje tylko jedno: czy było strasznie, czy spokojnie, czy poganiało, czy było żal. To, że we śnie pojawił się wąż, mówi mniej niż to, czy było przy tym strasznie, czy obojętnie. I jeszcze: sen rozbiega się w kilka minut po przebudzeniu, więc nawet jedna linijka zapisana zaraz po otwarciu oczu wyraźnie zmienia to, co zostaje. Nie trzeba porządkować sceny, wystarczy zapisać słowa, które się nasunęły, i nastrój. Tego słownika też lepiej używać nie tak, by wyrwać jedno hasło i czytać je osobno, lecz kładąc je obok uczucia, które zostało, i patrząc, czy się zgadza. Jeśli symboli było kilka, lepiej rozłożyć naraz kilka haseł i poszukać wspólnej nitki. A jeśli się nie zgadza — to po prostu się nie zgadza.
Jeśli ten sam koszmar powtarza się tygodniami, jeśli przy zasypianiu albo budzeniu często nie da się poruszyć, jeśli nocą trzeba budzić się po kilka razy i przez to cały dzień jest ciężko — to nie jest coś, co rozplątuje się sennikiem. Nie znaczy to, że dzieje się coś strasznego; znaczy to, że takie rzeczy nie należą do tych, którym pomaga szukanie symbolu. Jeśli taki stan ciągnie się miesiącami, warto o tym porozmawiać ze specjalistą, który zajmuje się snem. Zapytać można i wtedy, gdy nie ma nic poważnego. Ten słownik jest lekturą dla rozrywki, a nie poradą. Żadne hasło nie mówi tu nic o stanie ciała ani ducha.
Ten spis pochodzi z książki „Ten Thousand Dreams Interpreted”, którą Gustavus Hindman Miller wydał w USA w 1901 roku. To słownik, w którym symbole ustawiono jako hasła, a przy każdym podano krótką wykładnię; prawa autorskie wygasły i dziś jest to domena publiczna dostępna dla wszystkich. Szkielet wykładni pochodzi stąd, a na nowo napisano tylko same zdania, współczesną polszczyzną. O tym, jakim człowiekiem był Miller, potwierdzonych wiadomości jest niewiele, więc tutaj się o tym nie pisze — pewne jest tylko tyle, że ten spis pozostaje zapisem jednej epoki i jednej kultury. W ówczesnych Stanach takie senniki szeroko sprzedawano jako wydawnictwa masowe i ta książka była jednym z nich. Dlatego i wykładnie często przechylają się ku ówczesnym troskom: gospodarstwu, handlowi, zamążpójściu. Dlatego w innych stronach te same symbole czyta się inaczej. W koreańskiej tradycji sen o świni uchodzi za znak dostatku, a sny wróżące poczęcie wydziela się osobno — w tym spisie nie ma tego w ogóle. Rzecz nie w tym, która strona ma rację: lepiej patrzeć na to jak na jeden spis z wyraźnie nazwanym źródłem.
Dopytaj
Tradycyjna symbolika senna, źródło z domeny publicznej z 1901 roku.