Sprawdź sens swojego snu wśród 150 symboli z księgi z 1901 roku
Natura
Wspinaczka na górę przyjemną, zieloną ścieżką sugeruje, że szybko wznosisz się ku sukcesowi i uznaniu. Trudna wspinaczka, podczas której nie docierasz na szczyt, ostrzega przed niepowodzeniami, które i tak warto przezwyciężyć.
Góra różni się według tego, w którym punkcie drogi był sen. Wspinaczka wskazywała na czas, gdy włożone siły nie są jeszcze widoczne w wyniku, a sen, w którym stoi się na szczycie, — raczej nie na przybycie, lecz na to, że wyżej nie ma dokąd iść. Zejście to zamknięcie sprawy, ale w dawnych wykładniach właśnie tu potyka się łatwiej niż na podejściu. Góra, na którą tylko się patrzy z oddali, to cel jeszcze nierozpoczęty, a góra, na której zgubiono ścieżkę, to stan, gdzie zamknięty jest nie kierunek, lecz sposób. Sen, w którym z dołu patrzy się na cudzą wspinaczkę, czyta się jako czas, gdy z przodu idzie porównywanie. W górze sensem jest nie wysokość, lecz to, na którym zboczu jesteś teraz. Jak w zwrotach „wysokie stanowisko” czy „piąć się w górę”, wysokość utrwaliła się jako obraz pozycji i osiągnięcia, a góra jest jej głównym przedstawicielem. Po przebudzeniu warto zobaczyć, czy obecne siły idą na podejście, czy na zejście.
Ten sam symbol u różnych ludzi czyta się inaczej. Pies nie może znaczyć tego samego dla kogoś, kto wyrósł przy psach, i dla kogoś, kto wyrósł w strachu przed nimi. Dlatego ważniejsze od wykładni ze słownika jest to, co ciebie z tym symbolem dotąd łączyło. Dalej idzie uczucie. Po kilku dniach fabuła zwykle się rozsypuje i zostaje tylko jedno: czy było strasznie, czy spokojnie, czy poganiało, czy było żal. To, że we śnie pojawił się wąż, mówi mniej niż to, czy było przy tym strasznie, czy obojętnie. I jeszcze: sen rozbiega się w kilka minut po przebudzeniu, więc nawet jedna linijka zapisana zaraz po otwarciu oczu wyraźnie zmienia to, co zostaje. Nie trzeba porządkować sceny, wystarczy zapisać słowa, które się nasunęły, i nastrój. Tego słownika też lepiej używać nie tak, by wyrwać jedno hasło i czytać je osobno, lecz kładąc je obok uczucia, które zostało, i patrząc, czy się zgadza. Jeśli symboli było kilka, lepiej rozłożyć naraz kilka haseł i poszukać wspólnej nitki. A jeśli się nie zgadza — to po prostu się nie zgadza.
Jeśli ten sam koszmar powtarza się tygodniami, jeśli przy zasypianiu albo budzeniu często nie da się poruszyć, jeśli nocą trzeba budzić się po kilka razy i przez to cały dzień jest ciężko — to nie jest coś, co rozplątuje się sennikiem. Nie znaczy to, że dzieje się coś strasznego; znaczy to, że takie rzeczy nie należą do tych, którym pomaga szukanie symbolu. Jeśli taki stan ciągnie się miesiącami, warto o tym porozmawiać ze specjalistą, który zajmuje się snem. Zapytać można i wtedy, gdy nie ma nic poważnego. Ten słownik jest lekturą dla rozrywki, a nie poradą. Żadne hasło nie mówi tu nic o stanie ciała ani ducha.
Ten spis pochodzi z książki „Ten Thousand Dreams Interpreted”, którą Gustavus Hindman Miller wydał w USA w 1901 roku. To słownik, w którym symbole ustawiono jako hasła, a przy każdym podano krótką wykładnię; prawa autorskie wygasły i dziś jest to domena publiczna dostępna dla wszystkich. Szkielet wykładni pochodzi stąd, a na nowo napisano tylko same zdania, współczesną polszczyzną. O tym, jakim człowiekiem był Miller, potwierdzonych wiadomości jest niewiele, więc tutaj się o tym nie pisze — pewne jest tylko tyle, że ten spis pozostaje zapisem jednej epoki i jednej kultury. W ówczesnych Stanach takie senniki szeroko sprzedawano jako wydawnictwa masowe i ta książka była jednym z nich. Dlatego i wykładnie często przechylają się ku ówczesnym troskom: gospodarstwu, handlowi, zamążpójściu. Dlatego w innych stronach te same symbole czyta się inaczej. W koreańskiej tradycji sen o świni uchodzi za znak dostatku, a sny wróżące poczęcie wydziela się osobno — w tym spisie nie ma tego w ogóle. Rzecz nie w tym, która strona ma rację: lepiej patrzeć na to jak na jeden spis z wyraźnie nazwanym źródłem.
Dopytaj
Tradycyjna symbolika senna, źródło z domeny publicznej z 1901 roku.