Sprawdź sens swojego snu wśród 150 symboli z księgi z 1901 roku
Zwierzęta
Koza krążąca wokół zagrody oznacza pomyślną porę i gospodarstwo, które rośnie po trochu. Uderzenie rogami to ostrzeżenie, że skrywany plan może wcześniej trafić do cudzych uszu.
Rozstrzyga to, czy było spokojnie, czy doszło do uderzenia. Koza skubiąca trawę na podwórzu albo na zboczu to układ, w którym bez wstrząsów przybywa po trochu, a koza nastawiająca rogi była czytana jako plan trzymany w tajemnicy, który przechodzi w cudze ręce. Koza wchodząca lekko na kamienisty stok oznacza powodzenie właśnie tam, gdzie inni mówią, że nie da się przejść; uwiązana na sznurze to siła nieuszczuplona przy zawężonym promieniu ruchu, a objadająca uprawy — obraz nadwyrężania zapasu w niewłaściwym miejscu. Kilka sztuk rozchodzących się w różne strony to układ, w którym zamiary się nie schodzą, a udój oznacza udział skromny, lecz stały. Koza w odróżnieniu od owcy nie idzie za stadem, tylko wspina się własną ścieżką, więc przypisano jej nie łagodne stado, a upór i stanie osobno. Po przebudzeniu warto zobaczyć, czy droga, którą idzie się teraz osobno, bierze się z uporu, czy z rozeznania.
Ten sam symbol u różnych ludzi czyta się inaczej. Pies nie może znaczyć tego samego dla kogoś, kto wyrósł przy psach, i dla kogoś, kto wyrósł w strachu przed nimi. Dlatego ważniejsze od wykładni ze słownika jest to, co ciebie z tym symbolem dotąd łączyło. Dalej idzie uczucie. Po kilku dniach fabuła zwykle się rozsypuje i zostaje tylko jedno: czy było strasznie, czy spokojnie, czy poganiało, czy było żal. To, że we śnie pojawił się wąż, mówi mniej niż to, czy było przy tym strasznie, czy obojętnie. I jeszcze: sen rozbiega się w kilka minut po przebudzeniu, więc nawet jedna linijka zapisana zaraz po otwarciu oczu wyraźnie zmienia to, co zostaje. Nie trzeba porządkować sceny, wystarczy zapisać słowa, które się nasunęły, i nastrój. Tego słownika też lepiej używać nie tak, by wyrwać jedno hasło i czytać je osobno, lecz kładąc je obok uczucia, które zostało, i patrząc, czy się zgadza. Jeśli symboli było kilka, lepiej rozłożyć naraz kilka haseł i poszukać wspólnej nitki. A jeśli się nie zgadza — to po prostu się nie zgadza.
Jeśli ten sam koszmar powtarza się tygodniami, jeśli przy zasypianiu albo budzeniu często nie da się poruszyć, jeśli nocą trzeba budzić się po kilka razy i przez to cały dzień jest ciężko — to nie jest coś, co rozplątuje się sennikiem. Nie znaczy to, że dzieje się coś strasznego; znaczy to, że takie rzeczy nie należą do tych, którym pomaga szukanie symbolu. Jeśli taki stan ciągnie się miesiącami, warto o tym porozmawiać ze specjalistą, który zajmuje się snem. Zapytać można i wtedy, gdy nie ma nic poważnego. Ten słownik jest lekturą dla rozrywki, a nie poradą. Żadne hasło nie mówi tu nic o stanie ciała ani ducha.
Ten spis pochodzi z książki „Ten Thousand Dreams Interpreted”, którą Gustavus Hindman Miller wydał w USA w 1901 roku. To słownik, w którym symbole ustawiono jako hasła, a przy każdym podano krótką wykładnię; prawa autorskie wygasły i dziś jest to domena publiczna dostępna dla wszystkich. Szkielet wykładni pochodzi stąd, a na nowo napisano tylko same zdania, współczesną polszczyzną. O tym, jakim człowiekiem był Miller, potwierdzonych wiadomości jest niewiele, więc tutaj się o tym nie pisze — pewne jest tylko tyle, że ten spis pozostaje zapisem jednej epoki i jednej kultury. W ówczesnych Stanach takie senniki szeroko sprzedawano jako wydawnictwa masowe i ta książka była jednym z nich. Dlatego i wykładnie często przechylają się ku ówczesnym troskom: gospodarstwu, handlowi, zamążpójściu. Dlatego w innych stronach te same symbole czyta się inaczej. W koreańskiej tradycji sen o świni uchodzi za znak dostatku, a sny wróżące poczęcie wydziela się osobno — w tym spisie nie ma tego w ogóle. Rzecz nie w tym, która strona ma rację: lepiej patrzeć na to jak na jeden spis z wyraźnie nazwanym źródłem.
Dopytaj
Tradycyjna symbolika senna, źródło z domeny publicznej z 1901 roku.